در برابر بدخلقی بیماران چه اقداماتی را باید انجام دهیم؟

بیماری و بیمار گشتن در کنار ناراحتی و نگرانی که برای فرد بیمار در پی دارد،اطرفیان وی را به طریق مختلف درگیر می‌نماید.

به عنوان مثال یک فرد بیمار(مخصوصا اگر بیماری مزمنی داشته باشد)در طول دوران بیماری خود ممکن است کنترل اعصاب و خشم خود را از دست دهد و به دنبال آن رفتارهای غیرمعقول و غیرعادی را از خود نشان دهد.

بنابراین این موضوع که قادر باشیم با بیماران رفتاری مناسب با شرایط آن‌ها داشته باشیم امری مهم به حساب می‌آید.

برای پیش‌گیری از گفت‌وگوی پرتنش،سریع‌ترین راه‌حل کدام است؟

در صورتی که بیمار با بد اخلاقی و رفتار نادرست خود منجر به عصبانی‌شدن و ناراحت‌شدن ما گردید،بدترین اقدام یک عکس‌العمل همانند رفتار بیمار و جروبحث کردن با وی است.

جر و بحث کردن با بیمار تنها منجر به کدورت بیشتر و ناراحتی بیشتر خواهد گردید و نتیجه‌ی دیگری را در بر ندارد زیرا در این شرایط با توجه به عصبانیت هر دو طرف امکان گفت‌وگوی منطقی وجود ندارد و بیشتر توصیه می‌شود برای جلوگیری از ایجاد یک گفت‌وگوی پرتنش اقدام زیر را انجام دهیم:

ترک موقعیت برای مدت زمانی کوتاه

یکی از روش‌هایی که برای جلوگیری از گفت‌وگوهای پرتنش قابل استفاده است ترک موقعیت است.

البته این بدین معنی نیست که کلا شرایط گفت‌وگو را ترک نماییم بلکه در اغلب موارد لازم است برای حل مسئله به گفت‌وگو بپردازیم ولی با توجه به اینکه تمایل داریم در شرایط منطقی و معقول با فرد بیمار صحبت نماییم،اگر خشمگین هستیم برای مدت زمانی کوتاه موقعیت را ترک نماییم و پس از طبیعی شدن شرایط خود،صحبت ادامه دهیم.

در صورت که از دست بیمارمان ناراحت شدیم موثرترین روش خودافشایی است!

خودافشایی به معنی بروز احساسات و نگرانی‌های خود است.

زمانی که یک اتفاق و یک رخداد ناراحت‌کننده به وقوع می‌پیوندد تلاش نماییم تا احساسات خود را بروز دهیم و حداقل با یک فرد مورد اطمینان آن موضوع را در میان گذاریم.

بروز ندادن احساسات نتایج مخربی را بر سلامت روح و جسم ما خواهد گذاشت.

به عنوان مثال فردی را در نظر بگیرید که در زمان صحبت با یکی از اعضای خانواده خود دچار تنش گردیده و به شدت نیز ناراحت شده است.اگر این فرد این اتفاق را بازگو نکند و احساسات خود را بروز ندهد مطمئنا سلامت خود را تهدید کرده است.

خودافشایی نکردن و بروز ندادن احساسات منجر به نشخوار ذهنی خواهد گشت و وی همواره در طول روز این موضوع را در ذهن خود پردازش می‌کند و هر بار که بیشتر این کار را انجام می‌دهد بیشتر عذاب می‌کشد و هیچ چاره‌ای هم برای رهایی از این نشخوار ذهنی ندارد مگر بروز دادن احساسات خود.

بنابراین اگر در خانواده خود بیماری داریم که مدام بدخلقی می‌کند و این کار وی منجر به ناراحتی ما شده است تلاش نماییم تا با یک شخص قابل اعتماد احساسات و نگرانی‌های خود را در میان گذاریم.

نکته

مطمعنا منظور ما این نیست که احساسات خود را در مقابل هر کسی بیان نماییم زیرا گاهی اوقات این موضوع باعث تیرگی روابط خواهد شد.

بلکه بهترین گزینه این است که در اطراف خود افراد مختلف را در نظر بگیریم و بررسی کنیم که هر شخص چه میزان ظرفیت و گنجایش برای دریافت اطلاعات و احساسات ما را دارد.

بنابراین

اگر یکی از نزدیکان ما بیمار شده است و همواره بداخلاق و بدخلق به نظر می‌رسد ابتدا تلاش نماییم تا با ترک کردن موقتی موقعیت از شکل‌گیری یک جر‌وبحث جلوگیری نماییم.

سپس اگر به هر دلیلی از دست بیمار ناراحت شدیم سعی کنیم با خودافشایی در زمان مناسب و با فرد مناسب از ناراحتی و نگرانی خود بکاهیم.

نویسنده:ارسلان صبامهر(دانشجوی سال ششم رشته پزشکی)

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

سایت های مفید: قانون جذب - دارالترجمه - صادرات به عراق - سایت سلامت، تغذیه و زنان - متخصص پوست - بلیط هواپیما - بلیط قطار - ویزای شینگن - جاهای دیدنی شیراز - دانلود سوالات آیین نامه رانندگی pdf
به پارال طب در گوگل امتیاز دهید :)